




พริมสื่อสารการรับรู้ที่ละเอียดอ่อนและเข้มข้นต่อโลกใบนี้ ผ่านร่างกายอันเปลือยเปล่าบางเบาของตัวเอง
พริมร่วงหล่นสู่ "ปัจจุบันขณะ" อันทรงพลัง มันโอบอุ้มพริมไว้เหมือนสายน้ำ หลายครั้งถูกกระแทกกระทั้นจนเจ็บตัว แต่หลายครั้งกลับนุ่มนวลซึ่งอบอุ่นเหมือนถูกประคองกอด สายน้ำแห่งเวลานี้ไม่ระบุทางออกเพียงแต่พาทุกอย่างมาเจอกันและแยกจากกันไป เช่นเดียวกับพวกเราวันนี้รวมถึงทุกสิ่งในจักรวาล
ท่ามกลางความจริงที่ไม่อาจต้านทาน พริมมักกระซิบกับตัวเองว่า
“เราไม่ได้อยากแข็งแกร่งขึ้น…แต่เราอยากบางเบาเหมือนเดิม
เพียงแค่ขอให้สิ่งภายนอกอ่อนโยนกับเราหน่อยได้ไหม?”
ฟองอากาศและหยาดน้ำค้าง คือร่องรอยการปะทะบนร่างอันไร้การต่อต้าน พริมอยากชวนทุกคนตั้งคำถามถึงความงดงามของการเปิดรับความจริง ปล่อยให้มันสัมผัสลึกเข้าไปข้างใน จนรู้สึกคุ้นเคยและปลอดภัยเหมือนอยู่ในห้องนอนส่วนตัว มุมที่เราจะปลดเปลื้องพันธนาการทุกอย่างออก เพื่อเป็นตัวเองได้อย่างลึกซึ้งที่สุด... แม้การเป็นตัวเองอย่างบริสุทธิ์ใจเช่นนั้นจะทำได้ยากยิ่ง
Ultra Sensitive เป็นสภาวะของการสังเกตและตั้งคำถามกับสิ่งที่ถาโถมมายาวนานในชีวิตช่วงหนึ่งของพริม ในห้องนี้มีใคร Ultra Sensitive เหมือนพริมไหม ?
.
.
ขอบคุณข้อมูลจาก

